نفحات وصلك او قـدت، جـمرات شوقك في الحشا
ز غمت به سينه كم‌ آتشي ‌كه ‌نـزد ‌زبانه ‌كمـآتشا

بتو داشت ‌خو دل ‌گشته‌ خون، ز تو بود جان مرا سكون
فـهجـرتنـي فـجعلتـني متـحيرا متـوحـشا

دل مـن بـه عشق تـو مي‌نهد، قـدم وفا بـره طلـب
فلئن سعي فبه سعي، و لئن مشي فبه مشي

ز كمند زلف تو هر شكن، گـرهي فتاده بـه كار من
بگره‌ گشائي زلف خود تو ز ‌كار من گرهي ‌گشا

تو چه ‌مظهري‌كه ز جلوه‌ي تو صداي سبحه‌ي صوفيان
گذرد ز ذروه‌ي لامكان، كه ‌خوشا‌ جمال‌ ازل ‌خوشا

همه ‌اهل ‌مسجد‌ و صومعه، پي ورد صبح و دعاي شب
من و ذكر طره و طلعت تو، من الغداه ‌الي ‌العشا

چه جفا كه «جامي» خسته دل ز جدايي تو نمي‌كشد
قدم ‌از طريق وفا مكش، سوي عاشقان بلا كشا

(+)

 

نوشته شده در شنبه چهاردهم آذر 1388ساعت 7:50 توسط حسین| |

من خدا را دوست دارم، ولی از خودم می ترسم...

 

نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم آذر 1388ساعت 17:16 توسط حسین| |

... و فقط برای خدا، وقت من تنگه!

نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم آذر 1388ساعت 16:31 توسط حسین| |

باد
باد
باد
باد 
می وزد
شاد
شاد
شاد
شاد
می وزد
من
من 
من 
من
می روم
تا 
تا
تا 
تا
آسمان
من
من
من
من
من
کی ام؟
قا
قا
قا
قا

قاصدک!

(لینک)

نوشته شده در دوشنبه نهم آذر 1388ساعت 17:9 توسط حسین| |